ساحل جدایی
خداوند نصیب هیچ کی نکنه
مصيبتهاي طوفان را به دريا رفته مي داند
غم داغ بــرادر را بــرادر مــرده مـي دانـد
در ساحل جدايي مرا بخوان مه آلود
نگو بريدن از هم تقدير ما چنين بود
موج مسافري تو من بسته زمينم
كوهي شكسته در خویش اي يار من همينم
من يك عبور دلگير سكوت خيس بندر
يك قايق شكسته بي بادبان و لنگر
مثل نسيم و رويا مسافري هميشه
من بغض يه غروبم كه مونده روي شيشه
سفر به خير مسافر سفر بخير بهارم
اي كه بدون يادت من قلب شوره زارم
سفر بخیر عزیزم سفر بخیر بهارم
ای که بدون یادت من قلب شوره زارم
مرا بخوان مه آلود براي آخرين بار
تو اي مسافر شب اي از ترانه سرشار
من با صداي سبزت از عشق مي نوشتم
اما زمستون نشست تو باغ سرنوشتم
من يك غروب دلگير سكوت خيس بندر
يك قايق شكسته بي بادبان و لنگر
مثل نسيم و رويا مسافري هميشه
من بغض يك غروبم كه مونده روي شيشه
سفر به خير مسافر سفر بخير بهارم
اي كه بدون يادت من قلب شوره زارم